De kleurenblinde

Eens wandelde Johannes op een sombere dag over een permanente markt in de hoofdstad, waar het tot zijn leedwezen wemelde van de allochtonen. Lelijke mensen in buitenissige, grof gemaakte kleding scharrelden op zoek naar koopjes tussen de rommelige kramen van frauderende handelaren die zich schaamteloos bedienden van nauwelijks verstaanbare brabbeltaal.  Daar ontwaarde hij een blanke man met een vreemde bril op die zich blijmoedig door de mensenmassa bewoog, alsof hij er volkomen thuis was.

Johannes begreep niet hoe een rasgenoot in zo'n deprimerende omgeving zo goed geluimd kon zijn en sprak hem aldus aan:
"O blijmoedige, uw opperbeste stemming benijd ik, onthul mij alstublieft de oorzaak."

Hierop wees de gelukkige aangesprokene enthousiast op zijn bril en verklaarde:
"O vriendelijke heer, dankzij deze bril zie ik iedereen zoals ikzelf ben, niet hun werkelijke huidskleur, noch andere van mijzelf afwijkende lichaamskenmerken, nee - ik zie iedereen blank, zoals ik, met steil haar, zoals ikzelf heb, met blauwe ogen en de mannen met een grote rechte neus, precies zoals de mijne. Zodoende voel ik mij overal thuis en op mijn gemak, ik wordt niet gehinderd door het onbewuste racisme waar blanken zo zeer onder gebukt gaan. U bent ook blank, neem ik aan?"

Door deze laatste vraag was de doorgaans onverstoorbare voorvechter van blanke Nederlanders toch wel van zijn stuk gebracht.
"Herkent u mij niet, ik ben Johannes de lelieblanke volksheld, even bekend als de bonte hond"

"Ach, wat een eer!" riep de man vrolijk uit,
ik zal u even bij de bekenden zetten, dan overtekent mijn bril u niet meer

Hij keek recht naar Johannes, die tot zijn verbazing de ogen van de man in grijstinten zag, raakte een knopje aan en riep uit:
Nu zie ik het, O Johannes dat ik u toch mag ontmoeten, u zult vast wel willen horen wat dit voor bril is?

Natuurlijk wilde Johannes graag vernemen wat deze vinding, die het geluk van de mensheid leek te bevorderen, precies inhield, en de man stak van wal.

Ik ben elektrotechnisch ingenieur, werkzaam aan de universiteit. Daar zijn veel interculturele contacten, die helaas moeizaam verlopen. Daarom moeten alle werknemers elk jaar diversiteittraining volgen, waar ze bewust worden gemaakt van hun vooroordelen en moeten leren omgaan met andere culturen. Hierbij blijkt steeds weer dat mensen zich het meest vertrouwd voelen bij de eigen groep.  Dat is bij blanke mannen natuurlijk een hele kwalijke zaak, zodat de druk op hen tijdens die trainingen zo hoog wordt opgevoerd, dat ze zich ziek melden. Omdat er tegenwoordig energiezuinige superchips voor real time beeldbewerking voorhanden zijn, kwam ik op het idee om daarmee een bril te maken die kleurverschillen tussen mensen zou wegpoetsen. Dan wordt onbewust racisme  voorkomen en zijn diversiteittrainingen niet meer nodig. Het Fonds voor de Propaganda van Menselijke Gelijkheid, werd bereid gevonden om de ontwikkelkosten te betalen.

Het eerste prototype
werkte prima, de bril gaf iedereen weer in dezelfde huidskleur als de drager. Zelfs was het mogelijk om alle andere kleuren, zoals van dieren en voorwerpen, intact te laten. Helaas bleek uit de praktijktests dat het racisme bijna even sterk was, alleen het gelijkmaken van huidskleur bleek onvoldoende om rasherkenning te voorkomen. Negers werden herkend door hun kroeshaar, de vorm van hun neus en soms zelfs door de manier waarop ze praten. Chinezen door hun spleetogen, hun kleine neusjes en hun steile zwarte haar.

Daarom werd een tweede prototype ontwikkeld,
dat niet alleen de huidskleur, maar ook haarkleur en –type, oogkleur en –vorm en de neusvorm en lipvorm van de drager projecteerde op iedereen in het blikveld. Omdat men dan zelfs zijn eigen vrouw niet meer zou herkennen, werd de bekendenknop ontwikkeld waardoor men kon aangeven wie men onveranderd wou zien. Nu was rasherkenning inderdaad onmogelijk, maar er ontstonden verschillende problemen: metacommunicatie werd moeilijk omdat gezichtsuitdrukkingen wegvielen en men was niet altijd gecharmeerd van de eigen neus: een vrouw zag met die bril op ook alle mannen met haar wipneusje, en een man met een grote gok zag deze afgebeeld op elegante dames.

Bij het derde prototype
werd een neuskeuze toegevoegd, waarbij werd toegestaan om bij mensen van het andere geslacht de neus onveranderd te laten en die van het eigen geslacht eventueel met een neutraal recht geval te tonen. Ook werden de gezichtsuitdrukkingen in overeenstemming gebracht met karakter en stemming van de weergegeven personen. Hier is erg prettig dat alle rassen en culturen voor bepaalde emoties dezelfde uitdrukking kennen. De drager moet de bril inleren door mimiek na te doen van een kaart met een tiental uitdrukkingen. De bril stelt vast welke stemming en karakter iedereen in het blikveld heeft, en zorgt dat hun gezichten in de bijbehorende mimiek worden overtekend.

Dit werkt perfect,
sterker nog: in het echt is het aflezen van emoties wel eens lastig, vooral bij andere rassen, maar deze bril heeft daar geen enkele moeite mee. Iedereen wordt weergegeven met de juiste emotie, stemming en karakter. Wie vriendelijk is, krijgt een vriendelijk gezicht, wie boos is een boos gezicht, wie meedogenloos is een meedogenloos gezicht, enz. Voor een nerd als ikzelf ben is deze bril een uitkomst, want ik leg alleen contact met vriendelijke mensen, ongeacht hun ras. Ik zie hun ras niet eens, noch hoe hun gezichten er in werkelijkheid uitzien, maar ik kan nu wel heel adequaat met mensen omgaan. Vandaar o edele Johannes, voel ik mij dankzij deze bril overal thuis en op mijn gemak.

Johannes had het succesverhaal aangehoord met een mengeling van bewondering voor het creatieve vernuft van blanke mannen en een afkeer van de opzet om ongelijke mensen als gelijken te willen zien.

De intelligente luisteraar vroeg zich nog het volgende af:
Wordt door uw intelligente bril, o grote technicus, de exotische kleding van de mensen ongemoeid gelaten?

Waarop de blije ingenieur sprak
Kleding overtekenen is niet alleen onbegonnen werk, kleding is bovendien een uitingsmiddel van de drager. Het kan niet de bedoeling zijn om statements die men via de kleding maakt, te censureren. Afwijzend oordelen over kleding kan men bovendien onmogelijk racisme noemen.

De multikul had deze slag duidelijk gewonnen, zodat de sportieve held toegaf:
Uw bril is uitontwikkeld en functioneert volgens uw verwachting, nu zal ze zeker algemeen voorgeschreven worden, mag ik vrezen?

Hier schudde zijn gesprekspartner echter met een diepe zucht van niet.
Bij het testen bleek dat naar verhouding aanzienlijk meer blanken vriendelijk en aardig zijn dan andere rassen. Dat riep discussies op of de bril niet vooringenomen is bij het toekennen van karaktertrekken. Vooral het Fonds voor de Propaganda van Menselijke Gelijkheid had daar aanmerkingen op. Toen kwam er dat incident met de receptionist van een hotel, die alleen aardige klanten, ongeacht ras, een kamer mocht geven en daartoe de bril op had. Een gezelschap van Israëli's werd geweigerd omdat het bestond uit wantrouwende en agressieve lieden. Zij gingen verhaal halen en toen bleek dat één van hen de voorzitter van het Fonds kende, die ook Joods bleek te zijn. Men verklaarde mijn bril antisemitisch en eiste dat aan Joden standaard een vriendelijk en welwillend karakter zou worden toegekend.  Aangezien er geen manier is om met beeldanalyse Joden te herkennen, was het onmogelijk om aan die eis te voldoen. Daarop heeft het Fonds verdere financiering ingetrokken vanwege de vermeende racistische en antisemitische karaktertoekenning van de prototypes en moesten wij afzien van productie, maar het ergste is natuurlijk dat die receptionist ontlagen moest worden.

Johannes sprak opgelucht
Het doet mij deugd dat iedereen het leven te midden van gelijken hoog acht, dat is zeker een belangrijke waarde, het stemt ook tot tevredenheid dat uiteindelijk deze illusiebril daarin geen rol zal kunnen spelen. Een wereld waarin verwante mensen onder elkaar in hun eigen land wonen, is de meest realistische wijze om die hoge waarde te realiseren.

De knappe illusionist antwoordde
Moge uw inzet succes hebben, o Johannes, want ook ik verlang naar een wereld waarin ik zonder deze bril zou kunnen leven. In een omgeving als deze – Hij tilde even zijn bril op om te zien hoe alle mensen er in werkelijkheid uitzagen, schrok zichtbaar en drukte hem gauw weer voor de ogen – zou ik zonder die bril slechts kunnen verblijven als ik dagelijks een zware tranquillizer innam.

Hierop namen de twee hartelijk afscheid en gingen elk huns weegs. Johannes vond de reden waarom de illusiebril was afgekeurd door het Fonds voor de Propaganda van Menselijke Gelijkheid, zo hartverwarmend, dat de deprimerende omgeving geen invloed meer op hem had. Integendeel: hij werd door  vrolijkheid overmand en moest schateren van het lachen.

 

 

 

Kleurenblindheid als overheidsbeleid

Ras neutrale compositietekeningen zoals vrijgegeven door Charlotte-Mecklenburg Police Department (CMPD), North Carolina, USA, bij een opsporingsbericht op 4 juni 2010 inzake een verkrachtingszaak. bron